Overslaan en naar de algemene inhoud gaan

Eileen

Titel: Eileen
Auteur: Ottessa Moshfegh
Uitgever: Penguin Books
Jaar van uitgave: 2016
Pagina's: 260 pagina's
ISBN: 978-0-14-312875-5
Rating:
De bejaarde Eileen Dunlop kijkt terug op haar leven. In 1964 woonde ze, toen 24 jaar oud, na de dood van haar moeder bij haar vader, een gepensioneerd politieman in de fictieve stad X-ville, New England, die door zijn drankverslaving steeds meer haar kind werd. In de week voor Kerstmis 1964 voelde ze zich erg eenzaam, werkte als secretaresse op een tuchtschool voor jongens, verliefd op een beveiligingsman die haar gevoelens niet beantwoordde en haar enige kick haalde ze uit het plegen van winkeldiefstallen. Ze wilde dolgraag weg, bijvoorbeeld naar New York. Toen een nieuw staflid, de knappe, kleurrijke Rebecca arriveerde, raakte Eileen bevriend met haar, werd verliefd en hoopte een toekomst te forceren, maar Rebecca had haar eigen agenda. Van de Amerikaanse auteur (1981) van Iraanse en Kroatische afkomst verschenen eerder losse verhalen en de korte roman ‘Glue’. Begin 2017 verschijnt een eerste verhalenbundel. Deze roman, die op de shortlist van Man Booker Prize 2016 staat, geeft een boeiend, indringend beeld van Eileen en haar leven. Het goed opgebouwde verhaal neemt in de slotfase een zeer verrassende, goed uitgewerkte wending.

Reacties op 'Eileen' van Ottessa Moshfegh:

Nog geen account?Log in en reageer Volg deze discussie

Eileen van Ottessa Moshfegh

Eileen Dunlop is 24 en in die tijd (vroege jaren zestig) al een oude vrijster. Ze woont samen met haar alcoholistische vader in stad X, nabij Boston. Overdag werkt ze in Moorehead, een jeugdgevangenis, en ’s avonds en ’s nachts zorgt ze in min of meerdere mate voor haar vader.

Eileen is eenzaam, bang en boos en droomt er al jaren van om haar uitzichtloze leven achter zich te laten maar blijft in een eindeloze sleur hangen. Ze is geobsedeerd bezig met haar voorkomen: stink ik niet, ben ik niet te dik, ruikt iemand dat ik mijn menstruatie heb? Tegenstrijdig genoeg doucht ze zich amper en leeft ze in een huis dat meer lijkt op een stort dan een thuis. Ze is continue bezig met alles en iedereen te observeren en te overdenken, en net dat maakt dat ze eigenlijk buiten de wereld lijkt te staan.

Haar vader is gemeen en opvliegend maar nooit echt agressief. Haar moeder is gestorven en vrienden heeft ze niet. Het eerste deel van dit boek is dan ook donker en deprimerend, net als Eileen’s leven. Maar tussen de lijntjes door merk je op dat Eileen diep vanbinnen bruist van het leven en de goesting, dat ze enkel de juiste omstandigheden nodig heeft om iets van haar leven te maken, om te kunnen ‘ontsnappen.’

Als Rebecca wordt aangenomen op Moorehead schijnt er plots een licht over Eileen’s leven en over de pagina’s van dit boek. (Je gunt het haar zo.)
Haar vroegere eenzaamheid slaat om in een onbegrensde toewijding aan Rebecca, wat dan weer resulteert in medeplichtigheid aan een misdrijf.
Het verrassende einde kon mij wel bekoren, voor anderen is het misschien enigszins teleurstellend, maar dat hangt dan weer af van je eigen ingesteldheid. Lees en oordeel zelf…

Andere boeken van Ottessa Moshfegh:

Homesick for another world | Ottessa Moshfegh
Jaar van uitgave: 2017
294 pagina's
Deze veertien verhalen gaan over vaak weinig aantrekkelijke, eenzame Amerikaanse mensen die betere tijden hebben gekend en nu hun draai niet meer kunnen vinden. Zo probeert in het eerste verhaal ‘Bettering...Lees meer